Yükleniyor...

Genellikle doğum öncesi, doğum sırası veya doğumdan kısa bir süre sonra oluşan bu hasar, ilerleyici olmamakla birlikte bireyin yaşam boyu motor fonksiyonlarını etkileyebilir.
Serebral Palsi’de temel sorun kaslardan değil, merkezi sinir sisteminin hareketi kontrol eden yapılarından kaynaklanır; bu nedenle kas tonusu, koordinasyon, denge ve istemli hareketlerde farklı düzeylerde etkilenim görülür.

Serebral Palsi klinik olarak farklı tiplerde sınıflandırılabilir.
En sık karşılaşılan form spastik tiptir ve kas tonusunda artış ile karakterizedir.
Bunun dışında diskinetik tip (istemsiz ve kontrolsüz hareketler) ve ataksik tip (denge ve koordinasyon bozukluğu) de görülebilir.
Ayrıca etkilenim bölgesine göre hemiparetik (vücudun tek tarafı), diparetik (özellikle alt ekstremiteler) ve tetraparetik (üst ve alt ekstremiteler birlikte) gibi klinik dağılımlar bulunmaktadır.
Etkilenim düzeyi bireyden bireye değişmekte olup, hafif motor etkilenimden ileri düzey fonksiyon kaybına kadar geniş bir yelpazede seyredebilir.

Serebral Palsi yalnızca motor sistemi değil; kas-iskelet sistemi, denge, koordinasyon, ince motor beceriler, konuşma, yutma ve günlük yaşam aktivitelerini de etkileyebilen kompleks bir tablodur.
Bu nedenle bireylerde farklı derecelerde fonksiyonel kısıtlılıklar, postüral problemler ve gelişimsel gecikmeler eşlik edebilir.
Bazı olgularda öğrenme ve dikkat süreçleri de etkilenebilir.

Serebral Palsi yönetiminde temel hedef, bireyin fonksiyonel bağımsızlığını artırmak, hareket kalitesini geliştirmek ve günlük yaşam aktivitelerine aktif katılımını desteklemektir.
Bu süreçte tedavi planı bireyin yaşına, etkilenim düzeyine ve fonksiyonel kapasitesine göre kişiye özel olarak oluşturulur ve düzenli olarak güncellenir.
Bu süreçte fizyoterapi uygulamaları, ergoterapi, konuşma terapisi ve medikal takip gibi multidisipliner yaklaşımlar birlikte yer alır.

Erken dönemde başlanan rehabilitasyon uygulamaları, motor gelişimin desteklenmesi ve ikincil komplikasyonların önlenmesi açısından kritik öneme sahiptir.
Bu süreçte doğru pozisyonlama, uygun yardımcı cihaz kullanımı ve düzenli fizyoterapi uygulamaları önemli rol oynar.
Aynı zamanda aile eğitimi, çocuğun günlük yaşamda desteklenmesi ve kazanımların kalıcı hale getirilmesi açısından sürecin ayrılmaz bir parçasıdır.
Amaç, yalnızca mevcut fonksiyonları korumak değil, bireyin potansiyelini en üst seviyeye çıkararak yaşam kalitesini artırmaktır.